ตอนนี้ที่พิมพ์เวลา 03.00 ครับ ผมนอนไม่หลับ ท่าทางโรค insomnia เพื่อนรักถามหาอีกแล้ว เฮ้อออ เลยหนีมาอัพบล๊อคครับ หวังว่าการอัพบลีอคจะ น่าเบื่อ ฆ่าเวลาได้ดีพอ คราวที่แล้วผมโพสต์

Let’s do something !! : How about Palmier~ Part 1 ไป และก็ยังไม่จบครับ มาต่อแล้วกัน อย่างที่บอก ผมนอนไม่หลับ เฮ้ออออ แฟนก็ไม่รับโทรศัพท์ เฮ้อออออ

คราวที่แล้วผมค้างไว้ตรงที่รีดแป้งครับ คราวนี้จะมาต่อแล้ว ค้นพบว่าการทำแบบคราวที่แล้ว เละเทะมาก ขออภัยด้วย คราวนี้จะวังขึ้นนะครับ

ขั้นต่อไปเราเอาแป้งที่เรามั่นใจว่า บางได้ขนาดแล้ว มาแผ่ไว้ครับ เอาน้ำทานิดหน่อยให้เปียกๆ “ย้ำครับ น้ำนะครับ” แล้วเอาน้ำตาลโรยๆๆๆๆ ที่จริงในรูปจะเห็นว่า น้ำตาลน้อยจัง ย้ำครับเยอะมากๆๆๆๆ เอาสัก 10 เท่าของในรูปแล้วน้ำตาลยิ่งละเอียดยิ่งดี ถามว่า “ทำไมป่านใส่เท่านี้ละค่ะ” ผม….ขี้เกียจถูบ้านครับ…..โอเค หวังว่าจะเป็นคำตอบที่ฟังขึ้น มีเหตุผลพอนะครับ อีกอย่าง ยังไม่อยากเป็นเบาหวานตาย จากแป้งอายุ 2 เดือน….

แล้วเราก็พับ….. ให้สองฝั่งเข้าหาตรงกลาง ไม่มีอะไรซับซ้อน… ทำอาหารครับ ไม่ยาก มันไม่ใช่ Rocket Science โอเคนะครับ

แล้วก็พับมันอีกทบหนึ่ง….. ขอร้องนะครับ ทำให้มันเท่ากัน นิสนึง ~!!! ไม่งั้น FAIL

คราวนี้ ผมตัดเป็นท่อนๆครับ เอามาเรียงใส่ถาด เห็นไหมครับ เป็นรูปเป็นร่างแล้ว ไม่มีอะไรเลย (ใช่สิ มันยากตรงทำตัวแป้ง 5555)เสร็จผมเอาใส่ถาดแล้วโยนเข้าตู้เย็นครับ  ทำไม….. เหตุผลคือเราต้องตัดมัน มันคงง่ายกว่ามากๆ ถ้าตัดตอนมันแข็ง และ แน่นพอ เพราะงั้น ผมโยนเข้าช่องฟรีซ ไป 20-30 นาทีครับ

แล้วผมก้ตัดครับ สำคัญมากที่ความหนาที่ตัด ผมไม่แคร์ว่าชิ้นมันจะใหญ่แค่ไหน ตราบใดที่ความยังเท่ากัน มันก็ยงัอบเวลาเท่ากันครับ ยกเว้นแต่ว่าทำอันใหญ่เท่าบ้าน นั้นอีกเรื่อง คือมันเป็นขนมทานเล่นครับ ทำอันเท่าตะกร้า ก็ไม่มีคนซื้อกินหรอกครับ มันไม่ใช่ steak !!!

เอามันมาเรียงใส่ถาดครับ เปิดปากมันออกเล็กน้อยเพื่อความสวยงามของรูปทรง อย่าวางติดกันมากครับ มันจะขยายอีก การอบขนมพวกนี้ ต้องใช้อุณหภูมิสูงครับ 200 องศา+ แต่ไม่ถึง 220 องศา ถามว่า ทำไมหละ…….. ไม่บอกครับ 5555555 เดียวติดไว้ก่อน อันนี้มันอธิบายไม่ชัด โอเคนะครับ หึหึหึหึ เวลาอบแล้วต้องกลับด้านมันด้วยเพราะน้ำตาลครับ มันทำละลายแล้วสุกไม่ทั่วถึง สีจะไม่เท่ากัน บลาๆๆ ถามว่าอบนานไหม 15-25 นาที แล้งแต่เตาอบ บอกไมไ่ด้ครับ ดูสีเอาชัวร์สุด

เสร็จแล้วครับ ผ่างงงง !!! ผลลัพท์ที่ได้ไม่เป็นที่น่าพอใจอย่างที่วางไว้ เพราะว่ามันแป้งเก่ามากๆๆ แล้วใช้แล้วใช้อีก Layer ในแป้งสวยๆพังหมดแล้ว ที่จริงเอาขึ้นมาได้ขนาดนี้เป็นบุญหัวผมมากแล้วครับ ถามว่าอร่อยไหม หึหึหึ “สุด” อันนี้น่าจะเป็น 1 ในขนม ที่ผมกลับไทยแล้วน่าจะได้กินกันครับ ถ้าแอร์ที่ห้องครับที่บ้านยังไม่พังไปซะก่อนนะครับ ฮา+++

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามชม ขอบคุณทุกท่านสำหรับทุกคอมเม้น

ขอโทษด้วยที่เอาอะไรยากๆมาสอน เดียวจะเอาง่ายๆมาแทนแล้ว

ขอโทษด้วยที่ส่งไปให้กินไม่ได้ ขอโทษด้วยที่……เอ่อ…. ช่างมันเถอะ

สวัสดีครับ (-/l\-)

หลังจากที่เคยบอกไปนานแล้ว มากๆ ว่า จะลองทำเป็น Blog อาหาร ปนกับเรื่องส่วนตัว ตามที่น้องๆ หลายคนขอร้อง ได้ครับ ผมจะพยายาม ถ้าทำได้นะ

ไม่รู้จะทำอะไรดีครับ ขี้เกียจออกไปซื้อของ อาหารในตู้เย็นก็ยังเหลือ………… จะทำแพนเค้ก ก็ดู สิ้นคิด ง่ายเกินไปนิดนึง….. ทำไรดี = =”

ก็เอ่ะใจได้ว่ามีแป้ง Puff Pastry เหลือมาจากตอนเรียนนินา เยอะใช้ได้เหมือนกัน เลยแบบว่า ทำ Palmier และกัน…. หลายคนคงสงสัยว่า Palmier คืออะไรว่ะครับ/ค่ะ  ผมได้อ้างอิงจาก  Wikipedia มาให้ครับ

Reference : http://en.wikipedia.org/wiki/Palmier Accessed : 8 April 2010

A palmier (French: palm tree) is a Spanish or French pastry in a palm shape or a butterfly shape, sometimes called palm leaves, elephant ears or glasses. It is thought to have originated in France around the turn of the century^[which?], but appears to a broader geography than just France. There is no known first credit for the recipe.

Palmiers are made from puff pastry, a laminated dough similar to the dough used for croissant, but without the yeast. Puff paste is alternating layers of dough and butter. The puff paste is rolled out and then the two sides are rolled up together so that they meet in the middle, making a roll that is then cut into about 1/4″ slices and baked. Usually it is rolled in sugar before baking.

อ่านแล้วเข้าใจยากไปครับ…. เอาเป็นว่า บ้านเราเรียก Butterfly ครับ แต่ถ้าเอาจริง Butterfly จะเป็นอีกรูปร่างนึง

มาดูกันเลยดีกว่าครับ โอเค

นี้คือ แป้ง Puff Pastry ที่เหลือจากเรียนครับ อายุ 2 เดือน เต็มๆ และอยู่ในช่อง Freeze ที่ -18 c มาตลอด หลายคนคงถามว่า แล้วแป้ง Puff Pastry ทำไง ครับ/ค่ะ ผมขอเอาสมัยที่ผมทำเมื่อ 5 เดือนที่แล้วมาใช้อีกรอบครับ อันนั้นสมัยยังไมไ่ด้เรียน ได้ไว้จะทำสอนแบบดีๆ อีกรอบนะครับ  http://www.facebook.com/album.php?id=1223269957&aid=2048830&s=20&hash=71af29cc4820db1e492b4b6e4ab33221 แต่ตอนที่จะใช้ ก็ทิ้งไว้ในช่องธรรมดา 1 คืน จะได้พร้อมใช้ สำคัญมากๆ… ใช้ตอนที่เย็นนะครับ  สมัยตอนอยู่ไทย ทำที่บ้าน… ขนมอันนี้แหละ ที่ทำให้ผมตัดสินใจ ติดแอร์ที่ห้องครับ -*-

ไม่มีอะไรครับ เอาแป้งวางลงโต๊ะที่จะทำ โรยแป้ง กันติดด้วยนะครับ สำคัญมากๆ เพราะว่าถ้าแป้งติดโต๊ะ เวลาที่รีด มันจะย่นและขาด เอาจริงๆ แป้งมันไม่แพงมากหรอกครับ เสียเงิน โรยมันนิดนึงเพื่อ Better Results

รีดเข้าไปครับ ค่อยรีดมันเข้าไป คืดดูหนาวขนาดต้องใส่เสื้อแบบนี้ ทำขนมกันเลยทีเดียว

เอาจริงๆ อากาศแบบนี้ ทำขนมสบายดีนะ อะไรก็ได้ ที่ไม่ใส่ยีสต์….

เดียวไว้วันไหนผมทำขนมปัง จะอธิบายให้ฟัง เอาจริงๆ ยังไงก็รู้สึกชอบทำขนมปังมากกว่าทำเค้กจริงๆแหะๆ

จากก้อนเมื่อกี้ เอาจริงๆ ผมรีดออกมาให้กว้างขึ้นครับ เพื่อให้สภาพมันดูดี จากก้อนเน่าๆสักครู่นี้

จากนั้นก็ทำการ พับให้เป็น 3 ทบครับ เราเรียกว่า Half turn หรือ Single Turn นะครับ

ย้ำครับ นี้คือการเอาของที่เหลือมาทำ มันอาจจะ ไม่เหมือนของจริง ไว้ผมจะมาสอนทำ Puff Pastry จริงๆ อีกรอบ โอเคนะครับ โอเคนะๆๆๆ เอาจริงแล้ว ถ้าทำจากแป้งใหม่ หรือ Virgin Puff <— ชอบคำนี้มาก มันจะทำอีกวิธีหนึ่ง นะครับ

จากนั้นเอาเข้าไปพักในตู้เย็น 30-45 นาที เอาจริง ถ้าจะดีมาก ผม Prefer 2 ชม นะ สมัยอยู่ Four Seasons ผมพักทีทั้งคืน “ทำไมต้องพักแป้ง เพราะแป้งมี โปรตีนที่เรียกว่ากลูเตนครับ มันทำให้แป้งเนี่ย หนึบหนับ และยืดหยุ่น แบบขนมปัง แต่สำหรับ Puff Pastry เราไม่ต้องการมากๆ เพราะมันทำให้ “หด” ไว้ตอนผมยกประเด็นเรื่อง กลูเตน เราไว้คุยกันเต็มๆนะครับ

แป้งที่พักแล้วครับ เอามารีด คราวนี้แหละ ของสนุกเลย…. รีดให้บางครับ

จะสังเกตว่าผมตัดแป้งครึ่งหนึ่ง และรีดให้บางครับ ถามว่าแล้ว Ideal ความหนาคือเท่าไหร่… มันขึ้นกับการ Lift ของแป้งนะ เอาจริงๆ ที่ผมเรียน เชฟ 3 คน ก้สอนไม่เหมือนกัน สมัยอยู่ Four Seasons ผมทำที่1-2 mm ครับ เอาจริง 1-3 เนี่ย ไม่น่ามีปัญหา แต่ถ้า 3 มันจะเป็นแบบหนาหน่อย แต่ว่า อันนี้แป้งเก่า รีดบางมาก จะทำลาย Layer บนแป้ง ผมเลยรีดประมาณ 2 mm ครับ

วันนี้ผมขอค้างไว้เท่านี้นะครับ เดียว 1-2 วันนี้ผมมาต่อให้ เนื่องจากผมมีงานถ่ายภาพรออยู่และยังทำอันเก่าไม่เสร็จ

ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะครับ และหวังว่าจะเข้ามาติดตามอยู่เรื่อยๆๆ

]]> http://tpongwichit.wordpress.com/2010/04/08/lets-do-something-how-about-palmier-part-1/feed/ 9 tpongwichit palmier-1 palmier-2 palmier-3 palmier-4 palmier-5 palmier-6 palmier-8 http://tpongwichit.wordpress.com/2010/04/05/1st-time-on-wordpress-and-1st-time-on-blog-ever/ http://tpongwichit.wordpress.com/2010/04/05/1st-time-on-wordpress-and-1st-time-on-blog-ever/#comments Mon, 05 Apr 2010 09:17:35 +0000 tpongwichit http://tpongwichit.wordpress.com/?p=8 ]]> สวัสดีครับ………

ผมชื่อ ป่าน และ ผมว่าหลายคนคงรู้จักผมดี หรือไม่ก็ไม่รู้จัก

เอาจริงๆ เรื่องชีวิตผมหลายคนก็คงรู้แล้ว ผ่านทาง Twitter หรือ Facebook กันเป็นประจำอยู่แล้ว ซึ่งส่วนมากผมกจะใช้มันอยู่ตลอดเวลาที่สามารถจะเข้าถึงได้  ซึ่งส่วนมากก็นะครับ “เข้าถึงอยู่ตลอดเวลา”

ผมคิดเสมอว่า การที่เราอยู่คนเดียวนั้น ทำไม่ได้ และการที่เราจะอยู่คนเดียวได้ แบบไม่โดดเดี่ยว คือต้องมี Internet และสารพัด Social Network พวกนี้ เอาจริงๆ เคยมีน้องที่ภาควิชาคนหนึ่ง “น้องแบม นามไม่ได้สมมุติ” บอกว่า พี่ป่านทำ Blog ดิ หนูอยากอ่าน เอาไว้ทำพวกอาหารอะไรลงไป คำตอบตอนนั้นพูดได้เต็มปากไปเลยครับ…. “ขี้เกียจและไม่มีเวลา” หลายคนก็รู้ว่าผมยุ่งและงานเยอะมาก แต่เอาจริง…. “มันไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนั้น” “มันก็ยังพอมีเวลาบ้าง” สังเกตจากการที่ผมนั่งหน้าคอมตลอดเวลา เอาจริงๆ ผมว่ามันก็เป็นข้ออ้างมากกว่า

ความคิดการเล่น Blog ในครั้งนี้ ต้องขอบอกว่ามาจาก 4 ประเด็นด้วยกัน

1. ผมเห็นBlog ของน้องในชมรมวิชาการคนหนึ่ง เขียนถึงค่าย KUSFC #7 ซึ่งเอาจริงๆนะ ผมอยากไปมากๆ…. แต่ด้วยหน้าที่ และอนาคตมันสั่งห้ามไว้ ผมเลยต้องนั่งห่างจากค่ายถึง 7500 กว่า  กิโลเมตร แต่เพราะ Blog อันนั้น ทำให้ผมได้เห็นว่า ผมเป็นส่วนหนึ่งในนั้น…. และผมมองว่ามันมีประโยชน์

2. ผมว่า Blog เป็น Social network ที่เข้าถึงได้ง่าย และ เป็นการบริการที่ Perishable ได้ยากกว่าพวก Facebook และ Twitter ที่หายไปตามกาลเวลา และเสียเวลามากที่จะมานั่งหาความทรงจำเก่าๆ อะไรมันจะดีไปกว่าการที่ วันนึงเราประสบความสำเร็จในชีวิต แล้วกลับมานั่งอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนไว้ สมัยต่อเรากำลังตามล่าความฝันนั้น แค่ผมคิด… ผมก็ก็แรงกระหายที่จะเขียนแล้ว…. ผมอยากให้ถึงวันที่ผมหวัง วันที่ผมเป็น Chef วันที่ทุกคนและตัวผม และตำแหน่งในใบ Invoice เงินเดือน เขียนตัวโตๆว่า Position : Pastry Chef หรือ Executive Chef …. แล้วกลับมานั่งอ่าน วันเวลาที่ผมกำลังตามความฝัน หรือวันที่ผมนั่งฝึกทำขนมโง่ๆ แล้วมันพลาด 555 หรือมานั่งระลึกว่า “สมัยก่อนเราห่วยแบบนี้เลยหรอเนี่ย 5555″ มันคงสนุกดี นั้นคือสิ่งที่ผมอยากทำ และหวังว่าวันนั้น WordPress Service ของยังไม่บึ้มไปซะก่อน

3. ผมย้ายมา Sydney, Australia แล้วครับ (เผื่อใครยังไม่รู้) การจะติดต่อ หรือ การจะเล่าอะไรให้ใครฟัง มันก็ยาก… ไม่เหมือนสมัยผมอยู่ไทย ไปกินบุฟเฟ่ อาหารละ 2-3 ครั้ง เจอ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ผมสาสมารถเล่าอะไรให้ฟังได้ ใครจะรู้ไหม ว่าวันนี้ผมทำขนมแบบใหม่ ใครจะรู้ไหมว่าวันนี้ผมค้นพบว่าการถ่ายภาพที่Sydney เงินดีมาก หรือ ใครจะรู้ไหม…. ถ้าผมอยากตะโกนอะไรออกมา ในวันที่มัน Bad day นี้ก็คืออีกประเด็น

4. อันนี้เเหตุผลง่ายๆ มันอาจจะเป็นการแก้เบื่อที่ดีก็ได้ ใครจะรู้มาอยู่คนเดียวแบบนี้… มันโคตรน่าเบื่อมากเลยรู้ไหมครับ

แล้วหลายคนคงอยากรู้ ใน Blog ผมต่อจากนี้ไปผมจะทำอะไรกับมันบ้าง…. ผมจะทิ้งมันร้างไหมนะ    ”ไม่แน่” ใครจะรู้้ครับ…. แต่หลายคนคงรู้้… ว่าผมเรื่องเยอะ ประเด็นหลักๆคือ

1. เรื่องราวส่วนตัว และ สิ่งที่ผมไปพบเจอ…
2. เรื่องราวการเดินตามความฝัน ของผมที่นี้ @LCB Sydney
3. สอนทำอาหาร…. อันนี้แหละที่หลายคนรอเหลือเกิน… ผมจะพยายามครับ
4. ภาพและความประทับใจที่ได้ไปผมและเจอะเจอ

ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่เข้ามาครับ ผมหวังว่า บล๊อกนี้จะตอบสนอง Need หรือ Want ของใครได้บ้าง  และที่สำคัญ ที่นี้ไม่ใช่  www.pantip.comนะครับ ไม่ต้องมาตรวจอักษรผม..นะครับ

ถึงทุกคนที่เข้ามาครับ

“ที่นี้้ซิดนีย์ และผมสบายดีครับ…. กำลังจะกลับไทย 2 อาทิตย์ ไปหาทุกคน